2012 Quick Random Thought #001

Happy New Year!

Para sa opening salvo blog post ng 2012, gusto ko lang mag-comment tungkol sa isang ugaling napansin ko noong magsimba kami nitong Linggo, at noong January 1, 2012. 

Kung alam mong mala-box office sa dami ng tao ang lugar na pupuntahan mo, hindi ba marapat lang na dumating ka ng maaga para siguradong makapwesto ka ng maayos (i.e. maayos meaning makakapamili ka ng pwesto/upuan) at hindi ka masiksik? At kung ma-late ka ng dating, naisip mo ba’ng wala kang “K” mag-demand ng upuan? Ang simbahan ay isang pampublikong lugar. Pantay-pantay ang lahat sa mata ng Diyos. Kasama na dito ang upuan simbahan. Hindi ka handpicked ni God para sabihin mong dapat ay ipinagtatabi ka ng upuan. Aba! Ikaw lang ba ang Anak ng Diyos?

Wala ka rin “K”gawing 9-seater ang isang church pew na originally designed para sa 8-katao lamang. Wag isiksik ang malaki mong pwet kapag nakikita mong puno na ang hilera. Kasalanan mo rin naman ang di makaupo dahil late ka dumating.

Wala ka ring “K” na titigan ng masama ang mga magulang at mga preschoolers na nagsakripisyo na bumyahe at dumating ng mas maaga sa yo. Wag mo pagdiskitahan ang mga chikiting na nakaupo, at iexpect na kandungin sila ng mga magulang nila para lang makaupo ang isang katulad mong walang pagpapahalaga sa oras. 

Marunong akong gumalang sa mga buntis at mga matatanda. Pero hindi sa mga buntis at sa mga matatandang hindi maalam magpahalaga sa oras. Minsan din naman akong nagbuntis, at matatanda na rin naman ang mga magulang ko. Pero nung nagbuntis ako, time-conscious ako dahil alam kong mahirap ang sitwasyon ko. Same thing goes for my parents. Alam nilang sa edad nila, mahihirapan silang tumayo, kaya pinipilit nilang dumating ng maaga para makaupo. Marunong silang mahiya at hindi nila ginagamit ang pagiging senior citizens nila para mag-take advantage sa ibang marunong gumalang sa oras. 

Kaya sa mga nakasabay ko nung Linggo at nung Bagong Taon na hindi ko pinagbigyan sa upuan, pasensyahan na lang tayo. Bagong taon na. Sana naman magbago na tayo lalo na’t pagdating sa Filipino time. Let us always be on time.