Isang Bukas na Liham…

Isinusulat ko ang bukas na liham na ito dahil sa kabaliwan na inaabot ko sa aking kasalukuyang sitwasyon. Wala itong kinalaman sa aking buhay-pag-ibig (dahil wala rin naman akong buhay pag-ibig.. hehehe..) kaya hindi dapat maging malisyoso at malisyosa sa pagbabasa.

Ito ay isang bukas na liham para sa ilan kong kakilala.

Una, nais kong ipaalam sa inyo na sa anim na opisina na akin nang napasukan, sa kasalukuyan kong opisina ako pinaka-aburido. Ayos lang sana ang aburido sa trabaho. Lumilipas at pana-panahon lang naman ang mga masakit sa ulo na tiket. Sana ganun din ang sitwasyon sa mga chismosa’t intrigera sa opisina. Sana pana-panahon at sana lumilipas din sila. Kaya lang hindi. Kaya dagdag-aburido ang mga ganitong tao.

Ikalawa, nais ko ipaalam sa inyo na alam ko karamihan (hindi man lahat) ng bagay na sinasabi nyo sa likod ko. Mabait ang Diyos. Hindi pa rin ako pinapabayaan. May mga matitino at mga totoong tao pa rin sa opisina.. mga totoong tao na hindi gaya ninyong mga Hudas. Mula ng makilala ko kayo, nalaman ko na nagsasalita, naglalakad, tumatawa, at nagtsi-tsismisan pala ang mga timba at aparador ng Orocan. Ganun kasi kayo. Orocan sa kaplastikan. Mabait kapag kaharap. Kaaway na lihim kapag nakatalikod.

Ikatlo, wala akong pakialam kung iilan na lang tao ang pumapansin sa akin sa opisina. Hindi naman ako pumapasok para makipag-chismisan at makipag-huntahan lang, gaya ninyo. Pumapasok ako sa opisina para magtrabaho at ayusin ang mga bwisit kong tikets, hindi para makipag-tsismisan at mag-kape, tanghalian, meryenda break - gaya ninyo. Wala sa akin kung hindi ninyo ako pansinin, basta kinakausap ako ng mga amo ko (boss ko), ng HR (dahil sila ang nagpapasahod sa akin), at ng iilang piling kaibigan na alam kong totoo.

Ikaapat, kung akala nyo takot ako na bitiwan itong hinahawakan ko ngayon, nagkakamali kayo. Hindi ako gaya ninyo. Napaka-gagaling humusga at napakayayabang sa pag-iisip na madali ang hawak ko, pero napaka-duwag din naman na hawakan ang hawak ko. Kung totoong magaling kayo gaya ng ibinibida ninyo, bakit ayaw nyo sumubok man lang sa ginagawa ko. Ang hirap sa inyo, ang dali nyong magsalita at magsabi na mababaw lang ang tubig, pero takot kayong tumalon at sumisid para malaman kung gaano kababaw o kalalim.

Ikalima, mali kayo kung inaakala ninyo na takot ako mawalan ng trabaho kaya ako malapit sa ilan tao sa opisina. Marunong lang ako manimbang kung sino ang mga taong dapat pakitaan ng mabuti dahil mabuti rin naman sila sa akin. Kung naging mabuti din kayo sa akin, malapit din ako sa inyo. Kung di ninyo ako binanatan sa likod, hindi ko rin kayo babanatan sa bukas na liham na ito. Hindi ako takot mawalan ng trabaho. Hinayang, oo. Takot hindi. May kaibahan ang dalawa. At kung matanggal man ako, alam kong malinis ang konsensya ko. Malinis ang konsensya ko dahil ginawa ko ang trabaho ko sa abot ng makakaya ko. Hanggang bahay inuuwi ko ang trabaho ko. Minsan umaabot pa sa puntong ang oras ko para sa anak ko ay napupunta pa sa trabaho. Malinis ang konsensya ko na ginawa ko ang makakaya ko, na hindi ko inubos ang oras ko sa opisina sa panonood ng DVD, pamamasyal sa mall, pag-iinternet, pagtsi-tsismisan, at pagkain ng tangalian ng merienda na inaabot ng isang oras mahigit. Maaaring hindi ako kasing-talino ninyo, pero alam kong hindi dapat abusuhin ang trabaho at talino ko. Sa bagay na ‘to, hindi ako takot na mawalan ng trabaho - ang utak at talino kasi nagagawan ng paraan basta’t may tiyaga, pero ang pangit na ugali at asal, mahirap hanapan ng lunas.

Hindi ko alam kung magkakabati pa tayo. Hindi ako umaasa. Hindi ko nga alam kung mababasa ninyo ito. Isinulat ko ito para ipaabot sa inyo na mulat ako sa mga pinagagagawa nyo sa akin. Hindi dahil sa tahimik ako ay hindi ko dinaramdam ang mga bagay bagay. Hindi dahil sa tahimik ako takot ako sa inyo. Hinding-hindi. Pinili kong manahimik dahil ayaw ko pumatol sa mga katulad ninyo. Sayang lang ang laway, oras, at pagod ko. Naniniwala ako sa karma. Naniniwala ako na hindi natutulog ang Diyos. Bahala na Siya sa inyo.